Oud worden willen we allemaal. Oud zijn is iets minder populair. Mijn schoonvader is 83. Vorig jaar gedonder met zijn hart gehad, en daarna eigenlijk niet meer de oude geworden. Gezien zijn leeftijd was-ie dat al, maar goed, ik dwaal af.

Toen ik terugkwam van de Willemmeeting, half september, trof ik de oude baas bij mij thuis aan, liefdevol vertroeteld door mijn echtgenote. Wat was het geval? Peesontsteking in zijn linkervoet. De man kon niet meer lopen. “Nou Leo,” (zo heet hij) zeg ik, “dan blijf je gewoon een paar dagen bij ons totdat je weer kunt lopen.” Op dat bovenhuis in Utrecht kan je zo’n man toch niet alleen laten. Er werd creatief een slaapplaats op de bank gecreëerd, en ik beloofde hem dat ik in ieder geval maandag een rollator zou regelen.

Maandag was zo’n dag die je uit je agenda scheurt. Regen, nat, vies, kortom: geen weer om er op uit te trekken. Dat deed ik dan ook niet, totdat mijn vrouw me aan mijn genereuze belofte hielp herinneren, de rollator. Ik ging dus braaf naar de rollatordealer voor Zeist en omstreken, en huurde zo’n ding. Vervolgens liep ik met rollator en al naar buiten. Op dat moment besloot zo’n beetje het halve IJsselmeer zich over mij uit te storten. Zonder vis, dat wel. Heb je wel eens geprobeerd een rollator snel op te vouwen en in de achterbak van je 166 te prakken? Ik raad aan in zo’n geval bij droog weer eerst te oefenen. Hier begon les 1 van bovenstaande cursus.

Gauw in de auto. Starten. Nog niet achteruit, want er staat een auto achter mij. Waarom rijdt die ….(les 2)….. niet weg? Hij/zij houdt alles op. Gelukkig. Het wordt gesnapt. Achteruit. BOEM …..(les 3, 4 en 5).... 

Een of andere muts met de Volvo V40. Van haar schoonvader. Dat schept wel een band….

(Overigens bedroeg de schade aan de Volvo 1850 euro. 1850 euro voor zo’n k….. deukje. Bij mijn 166 maar 450. Volvo is ook niet meer wat het geweest is.)