KLPD

De vakantie in het midden des lands is zojuist aangevangen. Ook ik mag mij verheugen in het vooruitzicht van drie weken Italië. Natuurlijk samen met mijn dierbaren. Mijn kinderen, hoewel reeds op een leeftijd van zelfstandige burgers, hebben te kennen gegeven voor de zoveelste keer voor ’t laatst met ons mee te willen. Ik ben tenslotte hun hoofdsponsor nietwaar? Mijn Bella gaat ook mee. De trouwe vierwieler hoeft slechts het traject Zeist­Düsseldorf en Livorno­Viareggio af te leggen. De rest gaat per autoslaaptrein. Natuurlijk doe ik niets liever dan autorijden in de 166 (of in mijn spider) maar mijn fysieke gesteldheid laat niet toe het hele stuk te rijden, dus kies ik voor een rijdende overnachting, zeg maar.
Van de week reed ik , op weg naar mijn dealer voor een laatste check up van de 166, achter een Passat variant die een tandemasser voorttrok. De combinatie naderde een kruispunt, beveiligd met verkeerslichten. Het feit dat het licht op rood stond weerhield hem er niet van om toch door te rijden! Ik was zodoende getuige van een narrow escape van een wielrijder, die ternauwernood aan de dood wist te ontsnappen. De bestuurder van de Passat toeterde verontwaardigd naar de fietser, in de veronderstelling dat deze fout was. Opgelucht haalde ik adem, luidkeels vloekend op de man in de Passat. Bij het volgende stoplicht stond ik naast hem en zag de vermoedelijke reden van zijn fout: meneer zat te bellen…. Ik werd kwaad en deed iets wat ik nog nooit heb gedaan, ik noteerde zijn kenteken en reed naar de KLPD, die 50 meter verderop gevestigd is. Ik meldde mij bij de receptie en deed verslag van het zojuist gebeurde. Ik zei erbij dat ik heus geen lieverdje ben (de man knikte begrijpend, kijkend naar mijn 166 die voor de deur (fout) geparkeerd stond) maar dat iemand die zich zulke fouten veroorlooft door zich met een telefoon aan het oor door het verkeer te begeven op zijn minst een waarschuwing zou moeten krijgen dat hij fout bezig is. Het antwoord dat ik kreeg was: “Meneer, wij kunnen niets doen wij zij de snelwegpolitie, met dit verhaal moet u bij de regiopolitie zijn.” Ik wierp tegen dat de man zojuist de snelweg opreed en misschien door de “snelwegpolitie” op zijn fout gewezen kon worden, maar nee, dat kon niet hoor, dat was te moeilijk allemaal. Nou, mijn boosheid had plaats gemaakt voor moedeloosheid. Geef mij maar de Italiaanse snelwegpolitie, die ooit eens naast mij kwam rijden en mij met een handgebaar en een glimlach duidelijk maakte dat ik het wat rustiger aan moest doen( ik reed 165) en er vervolgens met een noodgang vandoor spoot. Dat ze in een BMW reden nam ik ze op dat moment niet eens kwalijk. Buiten gekomen stond er een diender bij mijn auto. “Weet u wel dat u hier niet mag staan? Dit is alleen voor surveillancewagens.” “Ach agent,” antwoordde ik, “Ik heb zojuist geprobeerd een stukje werk van jullie over te nemen, maar…..” Ik zuchtte, stapte in, en reed weg, de agent met een vragend gezicht achterlatend. Zou­ie mij nummer genoteerd hebben? Ik hoop maar dat hij dan weet waar hij ermee naartoe moet…. .