Eén van de hoogtepunten in mijn bestaan wordt gevormd door vakantie. Mijn huisgenoten vinden dat ik altijd vakantie heb, omdat ik niet meer werk, maar dat bedoel ik niet, dat zul je begrijpen. Op het moment dat je dit leest zijn we al weer terug, maar nu, op het moment van schrijven brengen wij onze tijd door in Italië, het geboorteland van mijn Bella Het weer is voortreffelijk, en de 166 geniet zichtbaar, net als zijn baas. Mijn vrouw geniet wat minder, tenminste als er wordt gereden op drukke trajecten, want volgens haar heb ik mij de Italiaanse rijstijl zeer snel eigen gemaakt. Dat houdt onder andere in dat je daar rijdt waar plek is, ook als dat een rijstrook voor linksaf is, terwijl je rechtdoor moet. Een roodlicht wordt beschouwd als “verte Napoli” , ook wel genoemd: “Amsterdams groen”. Rotondes? Ach, zolang je allemaal maar dezelfde kant op rijdt…. En dan blijkt dat het met de opvliegende natuur van de Italianen best mee te vallen, want (vrijwel) niemand protesteert. De gemiddelde Italiaan begint pas te toeteren als hij, of zij, moet wachten voor iets dat in zijn of haar ogen niet nodig is. Ik doe dan braaf mee, maar aangezien ik een (door Hella geleverde) “Italiaanse passeerhoorn” (ja, zo heet zo’n ding) heb aangebracht op de plaats waar de gewone claxon hoort te zitten, betracht ik vervolgens toch enige terughoudendheid, niet in de laatste plaats vanwege de bestraffende blik, mij toegeworpen vanaf de bijrijdersplaats.. Vanmorgen hebben we de stad Lucca bezocht, een prachtige stad, waarvan het oude centrum binnen een aarden stadswal ligt. Om er te komen was een rit door de bergen noodzakelijk, dat is sowieso al genieten. In Lucca aangekomen was een parkeerplek snel gevonden, maar aangezien lopen niet direct een van mijn favoriete bezigheden is, besloot ik de oude stad binnen te rijden. Ik raakte verstrikt in een wirwar van smalle straatjes, met haakse bochten die zelfs voor een Middeleeuwse handkar moeilijk te in één keer te nemen zijn. En dan de verraste gezichten van de voetgangers! Sommigen zwaaiden zelfs uitbundig met hun middelvinger naar ons… Uiteindelijk besloot ik onder druk van mijn medepassagiere het oude stadscentrum maar te verlaten, nadat we voor de derde keer langs dezelfde kerk waren gereden. Toch maar buiten de stadswal geparkeerd op een bewaakte parkeerplaats. Het uiterlijk van de bewaker wekte de indruk dat hij bij niet betalen geheel belangeloos de auto zou gaan uitruimen, dus ik betaalde grif het verlangde bedrag. De man moet tenslotte ook eten, en een navigatiesysteem en een vergeten camera is heel wat meer waard dan de vier euro die hij vroeg voor vier uur parkeren. Toen we een uur te laat arriveerden gaf ik hem nog twee euro, die prompt in zijn broekzak verdween, in plaats van in zijn geldtas. “Bella macchina, senore,” zei hij nog. “Grazie,” antwoordde ik gestreeld. Naast onze Bella stond nog een 166 met Nederlands kenteken. Zou de eigenaar ook lid zijn van de 166 club?