Hittegolfje

Half april. Alle meteorologische records gingen aan flarden. De weermannen en –vrouwen maakten ons niet alleen attent op de warmte, ze voegden ons ook een aantal vaderlijke en –moederlijke tips toe, zoals smeren met zonnebrand, en genoeg drinken. Iets wat lijkt op datgene wat onze ouders vroeger ook al deden, in de trant van:”Doe je jas dicht”, en als je net op je zelf woonde: “Eet je wel genoeg/ gezond?” Over genoeg drinken hadden ze het trouwens nooit, realiseer ik me nu, vermoedelijk begrepen ze uit de verstrekking van aspirines op de momenten dat ik thuis kwam, dat dàt wel goed zat… Maar ik dwaal af. Ik verheugde mij al op het feit dat dit weerbeeld mogelijkheden schiep tot het open rijden in mijn spider. Mijn dochter vroeg of ik haar even naar een vriendin wilde brengen en natuurlijk werd daartoe de rode Bella uit de garage gereden, het dak geopend en we konden op pad. Heerlijk, alleen waren er wat veel mensen die ook zo nodig de weg op moesten, en we stonden dan ook vrij snel stil. Pas toen dacht ik aan de tips van de Erwins en de Helga’s, want de zon brandde genadeloos op mijn reeds dunner wordende haardos. De zwarte kunstleren bekleding bleek ook geen vocht op te nemen, zodat dit maar in mijn overhemd trok, met de gretigheid van een uitgeprocedeerde asielzoeker die er alles voor over heeft om zijn doorgaans nog warmere vaderland te verruilen met ons in zijn ogen luilekkerlandje. Kortom: de term coda tronca bleek geheel verkeerd gekozen, ik voelde me meer als een kind dat in bad moet, maar dat niet wil omdat­ie zijn kleren nog aan heeft. Maar om nou in mijn blote kont in zo’n spider te gaan zitten, komop zeg, ik ben Kelly niet. Toen ik mijn dochter een paar uur later moest ophalen, vroeg ze: “He, wat is er met de spider? Waarom ben je met de 166?” “Stap nou maar in”, bromde ik, “het wordt anders veel te warm in de auto.”