SPIJT...

Op 16 en 17 september was op het circuit van Zandvoort het: Spettacolo Sportivo, georganiseerd door de SCARB. Vanuit ons kluppie was er weinig of geen animo, wellicht vanwege de clubmeeting op 30 september, dus ik heb lang getwijfeld of ik wel zou gaan. Uiteindelijk besloot ik om op zondag 17 september toch naar Zandvoort af te reizen, maar gezien de parkeerproblemen aldaar koos ik als transportmiddel: de trein. Om kwart voor acht vertrok ik (met de auto, dat wel) naar het station, en nam de trein naar Utrecht, en jawel hoor, de trein naar Haarlem had ongeveer 10 minuten vertraging, hetgeen impliceerde dat ik de aansluiting met de boemel richting Zandvoort wel kon vergeten. In de trein gezeten, nestelde zich een moeder met kind voor mij in de fauteuils. Nadat het kind zo’n 50 keer kiekeboe tussen de stoelen door naar mij had geroepen, begon het haar hele 4­jarige liedjesrepertoire te produceren, daartoe aangemoedigd door een medepassagiere, met een stem als een misthoorn. Na 5 minuten was haar liedjesbron opgedroogd, dus begon ze aan de tweede serie kiekeboe’s. Daar ik nog steeds niet reageerde ( en haar moeder ook niet…) begon ze op verzoek van de misthoorn nog maar weer eens aan haar liedjesrepertoire. Dit keer had ze wat meer inspiratie, want ze verzon zowel tekst als melodie ter plekke. Ik was blij dat ik uiteindelijk in de trein naar Zandvoort zat. Ik dacht een rustig plekje gevonden te hebben, totdat er een moeder met 4­jarig kind…… Ik reis graag met de trein, maar toen ik op het circuitterrein kwam en de geur van benzine en verbrand rubber rook, ja toen bekroop mij een gevoel van spijt, omdat ik mijn 166 had thuisgelaten. Des te meer toen bleek dat er nergens, herhaal: nergens! Ook maar één 166 viel te bekennen… Het Spettacolo Sportivo is toch heel wat anders dan Assen, begin juni, waar we wel aanwezig waren. Hier heb ik bijvoorbeeld heel veel Alfaspecialisten gezien die een stand hadden gehuurd, maar ik heb ook genoten van de races (Alfachallenge) en iedereen die met zijn Alfa de baan op ging. Misschien komt het omdat ik mij meer kan identificeren met het merk. De min of meer rustig gereden rondjes, gereden door de diverse registers waren een lust voor het oog. Stiekem zag ik mijzelf daar als enige 166 tussen cruisen. En dan de mensen op de tribunes: “Hé, een 166! Wauw, wat een auto! Jammer dat hij geen brulpijpje heeft.” Geen nood mensen, die staat al op mijn verlanglijstje.