ZOMAAR EEN DAG....

Juli. Vakantiemaand. Geen files, of het zou in de weekenden moeten zijn, waarin vakantiegangers gaan en komen. Nou, laat ze maar. Ik blijf lekker thuis. Even een boodschapje doen. Sigaren halen. Op de fiets dit keer, mijn Bella blijft slaperig op de oprit staan, naast haar kleine nichtje, de Punto van mijn vrouw. Tevreden fiets ik door mijn woonplaats en zie dingen, die ik door de autoruit nooit heb mogen aanschouwen. Flanerende vakantiegangers en schaars geklede, winkelende dames. Nog net op tijd weet ik een inparkerende Peugeot 106 te ontwijken, met daarin een dame op leeftijd die wanhopig probeert de confrontatie met de stoeprand te vermijden. Een schurend geluid van velg tegen beton vertelt mij dat het haar niet is gelukt. Ik glimlach haar bemoedigend toe en fiets door. Niet op vakantie gaan heeft zo zijn voordelen. Even verderop zie ik een bloedmooie Alfa 166 met een zwierige beweging achteruit inparkeren. “Zo, die kan het”, denk ik en fiets wat door om de 166 van dichtbij te zien. Het is mijn favoriete kleur, zilver metallic, zo een heb ik zelf ook. Dichterbij gekomen zie ik dat de auto ook voorzien is van dezelfde 17 inch velgen als de mijne. Een man met smaak dus. Een vlotte jonge vent stapt uit. Mijn oudste zoon. “Heej paps, gaan we sportief doen? Ik was door mijn sigaretten heen en ik dacht: ik leen even je auto.” Ik vind alles best, mijn humeur is in uitstekende conditie.

De sigarenboer was trouwens op vakantie.