Kerstverhaal
met sneeuw, armoe en een happy end

Het was de week voor kerst. Hendrik stond klaar om de fooi op te halen. Het sneeuwde behoorlijk en het was flink koud. Hendrik rilde in zijn te dunne jasje, maar zijn besluit stond vast: vandaag moest het gebeuren. Ze hadden het geld hard nodig, dus kom op, flink zijn, het was tenslotte voor een goed doel. Hij had al aardig wat opgehaald, toen hij bij het huis van zijn ex­baas kwam. Hendrik belde aan en streek nog even zijn haar glad. Niet dat het veel hielp met dit weer, maar je kon niet weten. Een klein meisje deed open. “Er staat een zwerver voor de deur,” riep het kind naar binnen. “Jaag hem weg!” klonk een vrouwenstem. Het leek de stem van de secretaresse wel… “Nou,” stamelde Hendrik, “ik ben de krantenbezorger en ik kom jullie prettige……..” Daar verscheen meneer aan de deur. “Dag meneer,” zei Hendrik, “kent u me nog? Ik ben……” “Heb je ’t niet gehoord? Wegwezen!!!” Teleurgesteld droop Hendrik af. Hij begreep er niets van. Hoe konden zulke mensen zo zijn? In gedachten verzonken stak hij de straat over. Hij had de auto niet zien aankomen. Voor hij het wist lag hij op straat. Een meneer boog zich met een verschrikt gezicht over zich heen. Op de vraag of hij pijn had reageerde hij negatief. De man hielp hem overeind. “Kom,” zei hij, “ik breng je thuis.” In de warme auto kwam Hendrik weer bij zijn positieven. De man vroeg hem van alles: waar hij woonde natuurlijk, en of-ie kinderen had en hoe zijn vrouw heette en of Hendrik wel zeker wist dat hij niks mankeerde. Maar Hendrik had alleen maar oog voor dat prachtige dashboard, met al die lampjes en verlichte schermpjes, en die muziek, het leek wel een concertzaal. Hendrik genoot! Thuisgekomen vertelde hij in geuren en kleuren zijn belevenissen, en zijn vrouw vroeg: “Weet je ook hoe die man heet?” Nee, dat wist Hendrik niet. Vergeten te vragen.

Daar ging de bel. Hendrik deed open. Niemand. Maar op de stoep stond een grote doos, met daarin allerlei eten en drinken en lekkernijen! En een envelop. “Maak dan open,” zei zijn vrouw nieuwsgierig. Er zat een briefje in. “Sorry voor wat er gebeurd is. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.” Een geldbedrag waar ze wel 20 paar schoenen voor konden kopen, en dan hadden ze nog genoeg over om weet­ik­hoe­lang van te kunnen leven.

166!