BLOED

“Jaap, kom gauw kijken, er ligt een grote plas bloed onder je auto!” Ik ben modern, dus mijn kinderen noemen mij bij mijn voornaam. Toch vloek ik ouderwets. Wat nu weer, denk ik, bij het horen van deze boodschap. Opvoedkundig gezien ware het beter “wat nu weer” te zèggen en de vloek te dènken, maar ook ik ben slechts een mens. Nadere beschouwing leert dat àls het bloed zou zijn geweest, het uitsluitend bloed van een robot zou moeten zijn. Olie dus. Rode olie. Hydraulische olie. Ik start de auto en draai aan het stuur. Staat-ie niet toevallig op het stuurslot? Nee? Dan is het de stuurbekrachtiging. Ik zucht, en vloek nog maar eens een keer. Als opvoeder ben ik allang door de mand gevallen en Daarboven kijken ze van een krachtterm meer of minder ook al niet meer op… De volgende dag mijn dealer gebeld. Kees, de chef-werkplaats weet mij te melden dat hij met zieken te kampen heeft en daardoor de auto niet kan ophalen. “Maar als ik even tijd heb kom ik eerst wel kijken om te zien wat het precies is.” Aan mijn geestesoog trekken allerlei doemscenario’s voorbij, van stuurbekrachtigingspompen, stuurbekrachtigings-reservoirs, stuurbekrachtigingsleidingen, en weetikveel, maar één ding hebben ze met elkaar gemeen: ze zijn allemaal peperduur…. Om half vier gaat de telefoon: “Met Kees, kan ik even langskomen?” Natuurlijk Kees, niemand is meer welkom dan jij, althans voor dit moment. Kees komt “Mooi jack, Kees!” roep ik, om de prijs te drukken. “Dank je, het is het nieuwste Alfajack, vandaag voor ’t eerst aan. Heb je iets waar ik op kan liggen?” Dat heb ik en Kees kruipt onder de auto. Ik zie het al: slang los!” klinkt zijn stem vanonder de auto. “Heb je even een schroeven-draaier?” Na drie verkeerde, dan toch een schroeven-draaier die genade vindt in de ogen van Kees. Al gauw zit de slang vast en komt hij weer onder de auto vandaan. Olie erin en klaar is Kees.
En dan nu De Vraag: “Kostat, Kees?”
Kees rekent hoofd met diepe denkrimpels, en zegt dan “Geef maar 25 euro.” Ik geef 30, en zeg achteloos: “laat maar zitten, Kees.”
Kees bedankt me vriendelijk en vertrekt in de demo 159. Misschien had ik het toch moeten zeggen, dat van die olievlek op zijn rug….